‘Araras’, een stad boven Campinas, die op haar beurt boven São Paulo ligt. We zitten in de dichtst bevolkte streek van Brazilië.
Benieuwd of we hier nog ‘araras’/papegaaien gaan zien.
Professor Beskow nodigde een Belga uit voor een palestra. Niet voor papegaaien, maar voor studenten agroecologie in Araras. We rijden de dreef op van de universiteit van São Carlos, campus Araras. Een dreef van dikke bomen met rijpe vruchten avocados. Normaal gezien een lekkernij voor papegaaien. Maar nee, hoor, die zijn hier al làng verdwenen. Het was hier het voormalig nationaal centrum waar suikerriet werd veredeld. De universiteit heeft nog een patent op de beste suikerrietvariant van het land en is dan ook zelf volledig omgeven door deze wondere plant: bron van, niet alleen ethanol, maar van vele toepassingen in de synthetische biologie.

De papegaaien zijn al lang verdwenen. De opleiding zelf is een agroecologisch eiland in een groene woestijn van suikerriet. Haast symbolisch voor wat de situatie van agroecologie en haar opleidingen is. De meeste opleidingen staan in dienst van de hoofdstroom: het succesverhaal van de agronegócio. Midden een zee van wiegend riet of soja-maïslandschappen, gestoeld op de principes van von Liebig en van de chemische industrie, zijn hier en daar plekken te vinden waar vrijuit kan gedacht en gediscussieerd worden.
Het is moeilijk om tegen de dagelijkse propaganda in te gaan, maar niet overàl moet er ja geknikt worden. Niet overal moeten professoren en studenten papegaaienwerk verrichten. Een gringo kan dan nuttig zijn om mee twijfel te zaaien in de heersende pensee unique.

Tijdens zo’n reis trek ik van eiland naar eiland.
Wachten maar op de tijd dat de eilanden met elkaar verbonden worden en vaste grond krijgen.
De steppe zal bloeien. De aarde zal juichen.
Papegaaien zullen diversiteit terug kleur geven.
Of is dit alleen maar kinderlijk dagdromen?

Luc Vankrunkelsven,
Campinas, 19 mei 2010.