Ik word plots gevraagd om iemand mee op te halen in de rodoviária van Curitiba. Daar we te vroeg zijn, heb ik de kans om eens rustig in het busstation rond te lopen. Het is zondagavond en een drukke bedoening van afstammelingen uit alle hoeken van de wereld: Italianen, Duitsers, Portugezen, Spanjaarden, Oekrainïers, Hollanders, Polen, Japanners, Afrikanen,…

Onder twee trappen zie ik grote rieten manden opgestapeld staan. Er lopen ook wat Guaranikinderen rond. Plots hoor en zie ik wat bewegen tussen de berg riet. Een Gauranivrouw zit er met bamburepen kleurige wasmanden te maken. Verborgen. In de marge onder de koude betonnen trap. Ze zit er symbolisch, zoals de inheemse volkeren hier al vijf eeuwen onder de voet gelopen worden. Hier en in heel de wereld is hen hetzelfde lot beschoren.

Ondertussen zie ik de ‘afstammelingen’ druk over en weer de trappen oplopen. Een Guaranikind slurpt aan een Coca Colablikje. De moeder werkt in het verborgene verder aan de mand om de vuile was van menig gezin, de vuile was van deze maatschappij te verstoppen.

Bij het terugrijden, blijf ik mijmeren. Langs de wegen staan juichende borden van voorspoedige bedrijven. Van de Europese afstammelingen. Eentje blijft op het netvlies hangen: Vitória. Overwinning! Een bedrijf dat vrachtwagens verkoopt. Om de planeet verder te exploreren. De Guarani zijn al lang overwonnen. Zij berusten in hun lot.

Wie ben ik om de vuile was van Brazilië uit te hangen?
Ik ben afstammeling van Europeanen, aan de andere kant van de oceaan.
Europa ‘ontdekte’ in 1500 ‘Terra da Cruz’, plantte er het kruis van de overwinning en doopte het immense land wat later om in Brasil.
Het ‘pau do Brasil’, het hout van de inheemsen was na enkele tientallen jaren al weggekapt. Vanaf nu zouden de Guarani, de Kãngãng en honderden andere volkeren vreemde volkeren op hun eigen, voorouderlijke gronden zijn.

Luc Vankrunkelsven,
Curitiba, 12 april 2010