Brazilië telt ongeveer 5 miljoen hectare ‘herbebossingsprojecten’. Mispak je niet: het gaat om monoculturen van Amerikaanse den en Eucalyptus. Bossen dus met weinig of geen leven, buiten de productie van hout of cellulose. In hetzelfde land is tot nu toe ook 5,5 miljoen hectare grond onder water gezet voor waterkrachtcentrales. Duizenden gezinsboeren en heel wat inheemse volkeren zijn hierdoor van hun voorouderlijke gronden verdreven. Heel wat natuur verdween onder het water. Denk maar aan de Guarani in Foz do Iguaçu, maar ook aan de zeven prachtige watervallen, die onder het water verdwenen. Zo’n vernietiging kon alleen maar een militaire dictatuur doordrukken.
Er staan nog heel wat waterkrachtcentrales op de wachtlijst, want ja, er is steeds meer elektriciteit nodig en, nee, spaarzaam omgaan met deze zogenaamd ‘propere’ energie is nog niet meteen aan de orde. Een verschil met de herbebossingsprogramma’s is wel dat er in deze meren wel degelijk leven mogelijk is. Doorgaans zit er veel vis in, maar omwille van grote bureaucratische belemmeringen was het tot nu toe niet mogelijk om er in te vissen. Sinds gisteren is daar verandering in gekomen. President Lula da Silva gaf voor de eerste keer aan 73 artisanale vissers, die rond het Itaupumeer wonen , concessie om te vissen. Het is het begin van een hele reeks concessies voor andere meren.
Het is een belangrijke stap, een ondersteuning ook van de agricultura familiar en van de artisanale visserij. Zoals er immers een wereldwijd conflict heerst tussen twee landbouwmodellen, zo is er – vooral op zee – een heftige en ongelijke strijd gaande tussen artisanale visserij van miljoenen gezinnen versus de industriële visserij van de Europese Unie, Canada, de Verenigde Staten, Japan. Het is ook interessant omdat deze nieuwe bron van visserij eens géén soja of ander voer moet gegeven worden. De explosieve groei van aquacultuur van de laatste 15jaar maakt namelijk dat de sojastroom niet alleen meer naar varkens, kippen en runderen gaat, maar ook hoe langer hoe meer verdwijnt in de viskweek.
En er zit duidelijk groeimogelijkheid in. Momenteel brengt de Braziliaanse visvangst 270.000 ton vis op. De doelstelling is om tegen 2011 705.000 ton vis te vangen. Volgende visserijparken worden op korte termijn geopend: Castanhão (Ceara)), Furnas en Três Marias (Minas Gerais), Tucuruí (Pará) en Ilha Solteira (São Paulo).
Ondertussen zou je nog vergeten dat vissen de sport nummer 1 is in Brazilië.
Ja, vóór voetbal! Luc Vankrunkelsven, São Paulo, 21 maart 2008, wachtend op een spreekbeurt voor de Vegetariërs van Brazilië.
|
